Typografia po polsku

Ma­ju­skuła, me­diu­skuła, mi­nu­skuła — wer­sa­liki, ka­pi­ta­liki, li­tery tek­stowe… Każdy wie kiedy pisać mi­nu­skułą — za­wsze, z pew­nymi wy­jąt­kami. Użycie liter tek­sto­wych, to naj­bar­dziej na­tu­ralny sposób przed­sta­wienia tekstu. Mi­nu­skuła jest tak po­wszechna, tak opa­trzona i oczy­tana, że chyba naj­czy­tel­niejsza. Zresztą po­silę się na eksperyment.

UŻY­CIE LITER TEK­STO­WYCH, TO NAJ­BAR­DZIEJ NA­TU­RAL­NY SPO­SÓB PRZED­STA­WIENIA TEK­STU. MI­NU­SKUŁA JEST TAK PO­W­SZECH­NA, TAK O­PA­TRZONA I O­CZY­TA­NA, ŻE CHYBA NAJ­CZY­TEL­NIEJ­SZA.

No i jak? A może by tak trochę rozspacjować?

UŻY­CIE LITER TEK­STO­WYCH, TO NAJ­BAR­DZIEJ NA­TU­RAL­NY SPO­SÓB PRZED­STA­WIENIA TEK­STU. MI­NU­SKUŁA JEST TAK PO­W­SZECH­NA, TAK O­PA­TRZONA I O­CZY­TA­NA, ŻE CHYBA NAJ­CZY­TEL­NIEJ­SZA.

Za mało, spró­bo­wałbym jeszcze bardziej.

UŻY­CIE LITER TEK­STO­WYCH, TO NAJ­BAR­DZIEJ NA­TU­RAL­NY SPO­SÓB PRZED­STA­WIENIA TEK­STU. MI­NU­SKUŁA JEST TAK PO­W­SZECH­NA, TAK O­PA­TRZONA I O­CZY­TA­NA, ŻE CHYBA NAJ­CZY­TEL­NIEJ­SZA.

No do­brze. Mamy kilka przy­kładów, wobec któ­rych mo­żemy sami ocenić praw­dzi­wość za­pi­sanej w nich treści. Czy ona jest rze­czy­wi­ście praw­dziwa? Co nieco może roz­świe­tlić teoria boum, ale po­prze­stańmy na tym, że więk­szość pu­bli­ko­wa­nych tek­stów składa się wła­śnie mi­nu­skułą. Wy­jątki od re­guły, czyli użycie wiel­kich liter, opi­suje słownik PWN. I tu za­czy­nają się schody, bo wielka li­tera może być ma­ju­skułą, albo me­diu­skułą. Co wy­brać? Na pod­stawie ja­kich kry­te­riów? Będę kon­ty­nu­ował temat w kolejnym/​kolejnych wpi­sach, a tym­czasem, jeśli kto chce, może przej­rzeć źródła po­dane po­niżej.

Ro­bert Chwa­łowski | ty​po​grafia​.info:
451, czyli ty­po­grafia bez papieru