Typografia po polsku

Jeden ze zna­jo­mych pod­czas urlopu w Chor­wacji, gdy od­po­czywał z ro­dziną na ja­kiejś po­lanie, zo­stał nagle oto­czony przez stado kil­kuset owiec, pro­wa­dzo­nych przez jed­nego czło­wieka. Za­trzymał się wła­śnie przy nich na krótką po­ga­wędkę, a owce za­jęły całą po­lanę. Nie mu­siał ich spe­cjalnie na­wo­ływać, ani za nimi biegać — po postu gdy się za­trzymał, sta­nęło i stado. Po kil­ku­nastu mi­nu­tach po­że­gnał się i po­szedł, a z nim jego owce. To spo­tkanie wy­warło na moim zna­jomym głę­bokie wra­żenie. Chętnie wierzę.

Kilka mie­sięcy temu po­szu­ki­wałem ja­kiegoś mo­tywu do życzeń świą­tecz­nych w sta­rych księ­gach. Po kilku go­dzi­nach prze­glą­dania wy­brałem ry­sunek wy­kuty w rzym­skich ka­ta­kum­bach — pa­sterza owiec.

Ale co mają wspól­nego owce z Bożym Na­ro­dze­niem — bo dziś Boże Na­ro­dzenie? Nic, a wła­ściwie prawie nic.
 Bez na­ro­dzin Je­zusa nie by­łoby ka­ta­kumb, chrze­ści­jań­stwa, kul­tury, wiedzy itd. Na pewno nie ta­kich, jakie znamy. Ale nie chodzi o upa­mięt­nienie kogoś wiel­kiego i świę­to­wanie jego uro­dzin — nie, nie. Chodzi o coś zu­pełnie in­nego, nie­po­ję­tego, co trudno wy­razić. Po­prze­stanę więc na tym, że wszystkie te dobra znikną. Umrzemy, a razem z nami prze­minie do­robek na­szego życia. Nawet jeśli coś po nas po­zo­stanie, nie bę­dzie trwało na wieki i w pewnym mo­mencie też zniknie. Zo­stanie tylko mi­łość, której wła­śnie wam życzę.
 A jeśli ktoś chciałby za­po­znać się bliżej z za­byt­kami ka­ta­kumb, po­lecam pu­bli­kację ar­che­ologa, Lo­uisa Per­reta pt. «Ca­ta­combes de Rome», do­stępne w Bi­blio­tece Uni­wer­sy­tetu w He­idel­bergu tomy: pierwszy, czwarty i piąty.