Archiwa tagu: Alex Proyas

Dziesięć kadrów (rozstrzygnięcie)

Dziękuję wszystkim za udział w zabawie. Za prawidłowe odpowiedzi, dwoje spośród uczestników dostaje nagrody — książki wydawnictwa d2d.pl: Tomasz Wagel („Kreska. Teoria pisma” i „Jak projektować kroje pisma. Od szkicu do ekranu”) i Monika Działa („Dizajn i sztuka” i „Jak projektować kroje pisma. Od szkicu do ekranu”). Dziękuję sponsorowi — wydawnictwu i pracowni d2d.pl, a zwycięzców proszę o ustalenie ze mną szczegółów dotyczących przekazania nagród (np. adres wysyłki).

„Alien: Resurrection”, 1997, reż. Jean-Pierre Jeunet

Załączam pełną odpowiedź Tomka Wagla:

Ad.1.
Krój pisma to: Bank Gothic

Ad. 2.
Zdjęcie nr 1: „Alien: Resurrection”, reż. Jean-Pierre Jeunet
Poza tym, że Jeunet ściągnął do tego filmu kilku swoich i moich ulubionych aktorów (Pearlman, Pinion) to był to mój drugi „Obcy” w kinie (miałem wtedy 17 lat). Obecnie traktuję ten film jako skok na kasę, bo trudno przełknąć pomysł ze sklonowaniem Ripley, która na dodatek posiada wspomnienia swojego „oryginału”. Styl Jeuneta, który pochłaniał i bawił w „Delicatessen” i „Mieście zaginionych dzieci” tutaj całkowicie nie pasuje. „Trójka”, którą również obejrzałem w kinie mając 15 lat (projekcja w ramach klubu dyskusyjnego), zrobiła na mnie większe wrażenie… i wciąż pozostaję pod jej urokiem.

Zdjęcie nr 2: „Eagle Eye”, reż. D.J. Caruso (Daniel John Caruso Jr.)
Oglądając ten film, miałem ambiwalentne uczucia, bo z jednej strony lubię Thorntona i Monaghan, z drugiej strony musiałem strawić naciągany scenariusz i oglądać drewnianego Shia LaBeouf (jednak przez szczątkowy szacunek dla aktora nie będę odmieniał jego imienia i nazwiska).

Zdjęcie nr 3: „I, Robot”, reż. Alex Proyas
Po twórcy „Kruka” i „Mrocznego miasta” spodziewałem się czegoś więcej. Wolę jednak prozę Asimova.

Zdjęcie nr 4: „Iron Man 3”, reż. Shane Black
Zdecydowanie najgorsza część z trylogii o Iron Manie. I tylko Mandaryna szkoda.

Zdjęcie nr 5: „Man on Fire”, reż. Tony Scott
Solidna robota. Stawiam ten film na równi z oryginałem. Za Washingtonem i Walkenem przepadam, no i młoda Dakota Fanning również pokazała talent.

Zdjęcie nr 6: „Minority Report”, reż. Steven Spielberg
Spielberg, Kamiński i Cruise w wyborowej formie, choć wzmianki o wzorowaniu się na prozie Dicka są nieco na wyrost. Poza tym przestrzenny interfejs oparty na gestach ciała, którym posługuje się Cruise przeglądając przyszłe wydarzenia z miejsc zbrodni, stał się w kinematografii światowej oraz przemyśle gier komputerowych inspiracją projektowania futurystycznych paneli sterowania na długie lata.

Zdjęcie nr 7: „Moon”, reż. Duncan Jones
Ascetyczny i bardzo zajmujący. Mimo małego budżetu (5 mln. dolarów), udało się twórcom stworzyć przekonującą scenografię i wiarygodne efekty specjalne. Rockwell w pełnej krasie… no i głos Spacey’go.

Zdjęcie nr 8: „Pandorum”, reż. Christian Alvart
Ot, pośledni horror w sosie sci-fi. Do zapomnienia.

Zdjęcie nr 9: „Serenity”, reż. Joss Whedon
Serial „Firefly” obejrzałem co najmniej trzy razy. I chyba niebawem wrócę znów do tego serialu, bo niestety takich produkcji jest obecnie jak na lekarstwo. Odnośnie „Serenity”, to film został zrealizowany jedynie nieco lepiej, niż na poziomie serialu, aczkolwiek to bez znaczenia, bo i tak bardzo dobrze się go ogląda. Niestety śmierć Washa przyjąłem dosyć źle, dlatego obejrzałem ten film tylko raz.

Zdjęcie nr 10: „Star Trek Into Darkness”, reż. J.J. Abrams (Jeffrey Jacob Abrams)
Czekam na prawdziwe gwiezdne podróże. Film zwyczajnie mnie znudził.

 
Bank Gothic, zaprojektowany przez Morrisa Bentona, został wydany przez American Type Founders w 1930 roku w metalu. Swojej geometryczności zawdzięcza nieustającą popularność — wciąż kojarzy się z nowoczesnością. Przez dziesięciolecia dostępna była podstawowa wersja — wyłącznie z wersalikami alfabetu łacińskiego, w ostatnich latach jednak pojawiły się wariacje zawierające litery innych alfabetów czy minuskuły. W większości polskich miast można bez trudu odnaleźć przykłady jego zastosowania na szyldach, plakatach, neonach. Bywa wykorzystywany w identyfikacji wizualnej przedsiębiorstw, wszelakich systemach informacyjnych czy też produkcji kinowej.


Cyfrowe interpretacje kroju Bank Gothic
— Bank Gothic, 2000, Bitstream | MyFonts
— Bank Gothic, 2006, GroupType | MyFonts
— Bank Gothic, 1997, Paratype | MyFonts
— Bank Gothic, 2008, Tilde | MyFonts
— Bank Gothic Pro, 2010, FontHaus | FontHaus
— Banque Gothique, 1999, Red Rooster Collection | MyFonts
— Bank Sans Caps EF, 2010, Elsner+Flake | MyFonts
— Bank Stencil EF, 2001, Elsner+Flake | MyFonts
— Morris Sans, 2006, Linotype | MyFonts
— DeLuxe Gothic, 2010, Alphabet Soup | MyFonts
— Squarish Sans CT, 2014, Christ Trek Fonts | SourceForge

Sponsor konkursu
Wydawnictwo d2d.pl