Typografia po polsku » książki

Smak rewolucji

Rafał Sylwester Świątek — Sat, 05 Nov 2011 04:21:29 +0000

Właśnie dokończyłem czytanie książki, na którą czekałem przez ostatnią dekadę. Wydana w 1928 roku w Niemczech, w końcu doczekała się polskiej edycji — Jan Tschichold, «Nowa typografia. Podręcznik dla tworzących w duchu współczesności», Recto Verso 2011 — Martynie, bardzo ci za nią dziękuję.
Nie ma żadnej przesady w tytule, mimo że napisano ją ponad osiemdziesiąt lat temu. Tschichold podaje treść nowoczesną i nową. Tak, nową. Wielu współczesnych dizajnerów nie projektuje w duchu współczesności, ponieważ go nie rozumie i nie ma o nim zielonego pojęcia. Dlatego, myślę, warto często czytać tę książkę. Oczywiście, część rozważań autora się już zdezaktualizowała — problem wyboru pomiędzy kliszą siatkową, a kreskową dziś nie istnieje, podobnie jak nie trzeba nikogo przekonywać do składania antykwą zamiast frakturą, ale kto potrafi wykazać wyższość układu asymetrycznego nad osiowym i właściwie go zastosować? Tego właśnie uczy nas Tschichold w «Nowej typografii». A właściwie nie. Uczy nas myślenia, projektowej logiki. Prowadzi czytelnika za rękę, tłumaczy potrzebę standaryzacji, omawia zagadnienia, pokazuje przykłady.

Istotą Nowej Typografii jest klarowność. Sytuuje ją to w świadomej opozycji do dawnej typografii, której celem było „piękno” i której klarowność nie osiąga wymaganego dziś maksimum.

Czyż typografia nie jest sztuką użytkową? — już słyszę chóralne «tak!», ale przyjęcie tego założenia pociąga za sobą konieczność projektowania podporządkowanego odbiorcom, z czego nie zawsze chcemy sobie zdać sprawę. To pomoc dla każdego, kto chciałby wyzwolić się z pieczołowicie dotychczas pielęgnowanego przez siebie kuriozalnego stylu. Kto nie czytał Tschicholda, jest zacofany — ta książka ma smak rewolucji.

Informacje o książce i zakupy
Opracowanie graficzne: Jan Tschichold
Tłumaczenie: Eliza Borg
Redakcja: Weronika Spodenkiewicz i Martyn Kramek
Format bloku A5, 240 stron
Oprawa twarda w płótno, obwoluta PVC
Recto Verso, Łódź 2011
ISBN 978‑83‑930270‑7‑1

Architektura książki

Rafał Sylwester Świątek — Thu, 31 Mar 2011 19:03:38 +0000

Już za kilka tygodni pojawi się nowa książka Andrzeja Tomaszewskiego, wydana przez Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Poligraficznego. «Architektura książki dla wydawców, redaktorów, poligrafów, grafików, autorów, księgoznawców i bibliofilów» jest bardzo ciekawa dla wszystkich, którzy „robią w książkach” lub chcą (czy też muszą) coś na temat technologii książek wiedzieć.

A więc będzie trochę o różnicach między czcionką a fontem, kolorem a barwą czy o różnicy zdań między redaktorem, a projektantem. Dowiemy się o miarach typograficznych, arkuszach wydawniczych i drukarskich, sposobach postępowania z ilustracją, a nawet o znakach korektorskich. Poznamy zagadnienia projektowe, technologiczne i techniczne. Bardzo jasny wywód, właściwie poradnik książkotwórczy, dobrze ilustrowany i sowicie przyprawiony fachową terminologią. Wszystko, oczywiście, wytłumaczone — takie abc.
Właśnie teraz trwa produkcja i jeśli powiodą się plany, na targach «Poligrafia», podczas konferencji organizowanej przez COBRPP 12 kwietnia, odbędzie się jej prezentacja.

Informacje o książce
www.cobrpp.com.pl
Konsultacja: Przemysław Śleboda
Redakcja: Elżbieta Włodarczyk
Projekt autora
Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Poligraficznego
Warszawa 2011, wydanie pierwsze
Format bloku A5, 1+1, 160 stron
Papier Munken Pure 100g/m² i 120g/m²
Oprawa twarda, całopapierowa, laminowana, 4+0

Informacja o konferencji
Zawodowe szkolnictwo poligraficzne w epoce technologii cyfrowych

Informacje o targach
Międzynarodowe Targi Poznańskie Poligrafia

W dziwnej piwniczce

Rafał Sylwester Świątek — Fri, 25 Feb 2011 15:58:13 +0000

Oto nigdzie niepublikowany dotąd tekst, w którym Andrzej Tomaszewski wyjaśnia motyw powstania nowego dzieła — „Szelest kart. Bibliografia sentymentalna”. Dostałem go kilka dni temu wraz ze świeżutką książeczką.

Wyobrażam sobie, że typografka albo typograf, nieustannie wpatrzeni w ekran monitora, wyłączają komputer i zmierzają do biblioteki albo antykwariatu. Tropią książki pokryte kurzem, bo przecież wiedzą, że nie można „wygooglować” faktur żeberkowanego papieru, skóry czy płótna oprawy. Ekran nie pozwala rozpoznać koloru chamois, woni introligatorskiego kleju i rotograwiurowej farby, usłyszeć szelestu przewracanych kart. Z monitora nie wypadnie zasuszony liść, a na marginesie nie będzie notatki poprzedniego czytelnika.
Słucham? Że jestem wariatem lub co najmniej trzepniętym w głowę niedzisiejszym marzycielem? Być może, być może.

Dzieło — książkę o książkach, które również traktują o książkach — zacząłem czytać. Znalazłem się w bibliotece Andrzeja, który prezentował mi swoje najciekawsze i najważniejsze zbiory. Czytaliśmy, oglądaliśmy, dyskutowaliśmy. W pewnym momencie powiedział: — Wiesz co? Musisz coś zobaczyć! — i zabrał mnie do piwniczki. A w piwniczce nic, tylko calvados. Przyłożył szpunt, no i się zaczęło!
Przybił, rozlał, a my gadamy po francusku. Chwilę później znalazłem się w Nowym Jorku, gdzie z Maksymem omawiałem po rosyjsku jakąś niezwykle ważną sprawę. Potem krótki wypad: Delhi, Istambuł, Tbilisi, Moskwa, Kijów, Warszawa. Śmiałem się Adamowi w twarz, że nie kupił książki za dziesięć tysięcy. Z Henrykiem obalyly my halba, ale szybko, bo zaraz spotkanie w Budapeszcie. Tam od Tibora żądałem poprawek. W Hamburgu pomagałem Peterowi w opracowaniu fontów obwiedniowych. Potem ganiało mnie ZOMO za zrywanie ruskich afiszów. W zrujnowanym Wrocławiu razem z Romanem kompletowałem starego König‑Bauera. Znów w Księstwie Warszawskim kryłem się przed carską cenzurą. Walczyłem na frontach za wolność waszą i naszą… Dość!
Wróciłem do piwniczki. Andrzej cierpliwie czekał. — I co? — spytał z uśmiechem — Podobało się? — Tak. Podobało.
Jeszcze po szklaneczce. Pomyślałem że trzeba już iść na górę, ale właśnie skończyłem czytać i zasnąłem.

Spodziewałem się czego innego. Sądziłem że z ciekawością przeczytam tę książkę, a tymczasem stało się całkiem na odwrót. To ona mnie przeczytała. Niczym stara szafa, albo rękopis z Saragossy, całkowicie mną zawładnęła.
Andrzeju! Pozwól, że od czasu do czasu pojawię się na Stegnach, by porwać jedną z Twoich ukochanych. Potem zwrócę, obiecuję, w stanie nienaruszonym. Szumi — nie — szeleści mi w głowie. To chyba ten calvados.

Informacje wydawcy i zakupy ogme.pl
Wstęp: Stefan Szczypka
Fotografie: Marek Ryćko
Redakcja: Dorota Zgaińska
Projekt autora
ISBN 978‑83‑89236‑18‑0
ogme.pl, Warszawa 2011
Format: 125×205 mm, 2+2, 200 stron
Oprawa broszurowa ze skrzydełkami, 2+0, foliowana
Nakład: 500 egz.

Być albo nie być?!

Rafał Sylwester Świątek — Sat, 13 Nov 2010 06:32:28 +0000

Pytanie Hamleta nasuwa mi się mimowolnie, gdy czytam i przeglądam książkę. W rzeczywistości to nie pytanie Hamleta, lecz moje. Nie miałem okazji zapoznać się z poprzednimi polskimi edycjami dzieła Adriana Frutigera „Człowiek i jego znaki”. Chyba dlatego jestem tak bardzo oszołomiony. Mówili mi, że to książka o typografii, dizajnie, bardzo ważna i ciekawa, że trzeba ją przeczytać… To wszystko prawda. Jednak autor nie udziela wskazówek dotyczących projektowania. On daje lekcję o człowieku. Wewnątrz znajdziemy dokładnie to, co zapowiada tytuł — jakże intrygujący tytuł — obszerne wprowadzenie do antropologii i filozofii dizajnu, sformułowane w taki sposób, że chciałoby się czytać i czytać… Trzeba przecież jeść, spać, pracować, ale pomiędzy tymi wszystkimi niezbędnymi czynnościami jak nie chłonąć Frutigera? Zajrzyjmy więc do środka:

Człowiek nie byłby w stanie ogarnąć myślą otaczającej go rzeczywistości, gdyby sam nie poczuł się umieszczony w jej środku. Próbował ustalić swoje położenie względem powierzchni ziemi i sklepienia nieba, a także dzielić przestrzeń. Droga, którą słońce przemierza w dzień, jest łukiem wstępującym ku górze i zstępującym w linię horyzontu. Z obserwacji gwiazd powstało pojęcie kierunku na niebie.
W pewnym momencie zaczęto dostrzegać istnienie stałej pionowej osi opierającej się na północnej Gwieździe Polarnej. Poznawanie przestrzeni umożliwiało świadomy jej podział, oparty na znaku krzyża, który stał się dla człowieka podstawową pomocą w wyznaczaniu kierunków i orientacji. Dzięki temu ustaleniu nasi przodkowie mogli rozróżnić górę i dół, lewo i prawo. Doprowadziło to do pełnego zrozumienia przestrzeni i stało się bazą dla wszelkich rozmyślań. [s. 214]

Czyż nie można się poczuć umieszczonym w centrum tej książki? Dla kogo została ona stworzona? Czy Adrian Frutiger, Horst Heiderhoff, Czesława Tomaszewska, Andrzej Tomaszewski, Magdalena Kędzierska, Robert Oleś, Zuzanna Szatanik, Małgorzata Uzarowicz i kilkanaście innych osób zostali stworzeni po to, by ją wydać? czy też na odwrót? A jeśli wcale nie zaistnieli dla książki, a ona dla nich? Może właściwymi odbiorcami są ci, którzy jej nigdy nie przeczytają, ale za to otrzymają lepszy dizajn, stworzony przez obcujących z nią czytelników? Czy jej forma istnieje dla treści, albo treść dla formy?
Wydaje się tak zwykła i lekka, a przecież ma swoją wagę i wygląd. Lekko kremowy papier, zadrukowany granatem i czernią, przeszyty czerwoną nicią, oklejony czerwonym kartonem z tłoczeniami, ukrytym pod białą obwolutą, na której oprócz tytułu znajdują się jakieś dziwne symbole, magnetyzuje ręce i oczy. Adrian Futiger: „Człowiek i jego znaki”.

Informacje wydawcy i zakupy d2d.pl
Tytuł oryginału: Der Mensch und seine Zeichen: Schriften Symbole, Signete, Signale
Autor: Adrian Frutiger, współpraca: Horst Heiderhoff
Przekład: Czesława Tomaszewska
Wstęp: Andrzej Tomaszewski
Projekt: Robert Oleś
ISBN 978‑83‑927308‑3‑5
d2d.pl, Kraków 2010
Format: 165×240 mm, 2+2, 296 stron
Papier: Alto 100 g/m², vol. 1,5
Oprawa broszurowa, szyto-klejona, Scolex 300 g/m², 1+0, tłoczenie
Obwoluta: Alto 130 g/m², 2+0, lakier olejowy

Angielsko-polski słownik terminów poligraficznych

Rafał Sylwester Świątek — Sun, 25 Apr 2010 00:24:49 +0000

Dotarł do mnie przedwczoraj, dzięki uprzejmości Andrzeja Tomaszewskiego. Tytuł nie do końca odzwierciedla jego charakter. Pierwsza część — Słownik angielsko-polski — zawiera nie tylko translację, ale również leksykonowe wyjaśnienie omawianych terminów. W drugiej części znajduje się Indeks polsko-angielski, przygotowany na kształt zwykłego dwujęzycznego słownika. Takie połączenie nadaje publikacji uniwersalny charakter, można ją wykorzystywać po prostu jako źródło wiedzy w języku polskim.
Książkę stworzyli autorzy zawodowo związani z COBRPP lub Politechniką Warszawską. Wydawca — Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Poligraficznego — kieruje słownik do szerokiego grona odbiorców, z różnych racji zainteresowanych współczesną poligrafią. Osiemdziesiąt zł za 264 strony unikatowej wiedzy to chyba niewiele.

Twarda oprawa, nie za duży format czynią ją dość wygodną w użyciu. Jest również bardzo lekka, co można by potraktować jako zaletę, ale ja upatrywałbym tu wady. Niewielką masę książki uzyskano przy zastosowaniu papieru objętościowego (i niestety, drzewnego!) o niskiej gramaturze i bardzo wysokim spulchnieniu. Papiery drzewne są znacznie mniej trwałe, a przecież książka, ze względu na swój charakter, będzie zapewne w częstym użyciu.
Wiedza zawarta w tym wydawnictwie nie tylko pomaga w porozumieniu z drukarzami na poziomie językowym, ale daje podstawy do zrozumienia procesów technologicznych. Nawet takie pobieżne zderzenie z poligrafią, każdego projektanta trochę „cywilizuje”. Gorąco polecam.

Więcej
Informacje wydawcy i zakupy www.cobrpp.com.pl
Autorzy: Grażyna Czech, Tomasz Dąbrowa, Jacek Hamerliński, Jan Kowalczyk, Leszek Markowski [red. prowadzący], Przemysław Śleboda, Andrzej Tomaszewski, Joanna Wasilewska, Leonard Cichocki
ISBN 978-83-930699-0-3
Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Poligraficznego
Warszawa 2010, wydanie pierwsze
Format bloku A5, 1+1, 264 strony
Papier Ecco-Book 70 g/m², vol. 2,0
Oprawa twarda, całopapierowa, laminowana, 4+0

Lucæ Succeſſori

Rafał Sylwester Świątek — Thu, 28 Jan 2010 03:41:42 +0000

Istota technologicznego wynalazku Gutenberga, dokonanego około 1450 roku, zawiera się nie tyle w idei stosowania ruchomej czcionki, co głównie w opracowaniu prostego urządzenia do jej odlewania z trwałych, metalowych matryc, zapewniających powtarzalność identycznych precyzyjnych odlewów.

Powyższe słowa Andrzeja Tomaszewskiego pochodzą z książki pt. „Giserzy czcionek w Polsce”, jakże sympatycznie zadedykowanej współczesnemu twórcy pism drukarskich:

Lucae Successori
Andrea magister thypografskiego kunsztu
y zycer y pielgrzym moguncki
fecit

Książka powstawała długo, jednak została oddana do druku na kilka dni przed ubiegłorocznym KRAKTypo, podczas którego została publicznie zaprezentowana przez autora i uroczyście wręczona Łukaszowi Dziedzicowi.
Zapewne pośpiech leży u źródeł pojawiających się gdzieniegdzie drobnych błędów czy niekonsekwencji, ale nie są one istotne.

Andrzej Tomaszewski, przedstawiając cały poczet rytowników i odlewaczy czcionek, działających przez stulecia na terenie naszego kraju, przekazuje wiedzę na temat typografii.
Właściwie nie tylko. Jawiąca się w Giserach historia, może być przyczynkiem do różnych rozważań, np. marketingowych. Okazuje się, że zawód gisera — podobnie jak współczesnego projektanta pism — był elitarny, a ci, którzy go wykonywali najlepiej, bardzo dobrze prosperowali.
Czcionka, umiejętność jej produkowania i — co ważne — posługiwania się nią, leży u podstaw naszej kultury, bo to właśnie czcionka była jej głównym nośnikiem. Dziś rolę czcionek przejęły fonty, ale na posługujących się nimi detepowcach ciąży równie wielka odpowiedzialność. Bądźcie typografami! Wkładajcie w swą pracę całą duszę, a wdzięczność zleceniodawców poszerzy wam portfele.

Książkę można zamawiać bezpośrednio u wydawcy lub otrzymać ją jako nagrodę w konkursie, który trwa do godziny 23.00, 6 lutego br.

Tomaszewski Andrzej: Giserzy czcionek w Polsce, Ogme, Warszawa 2009
Informacje i zakupy ogme.pl

…i żeby się sama czytała

Rafał Sylwester Świątek — Sun, 10 Jan 2010 14:07:46 +0000

Książka idealna? Musi dobrze leżeć w ręce, łatwo się otwierać, kartki mogłyby się obracać po delikatnym muśnięciu palcem, powinna być lekka i miła w dotyku, koniecznie ładna, no i żeby się sama czytała.
Kto jeszcze, oprócz mnie, chce taką książkę? „Detal w typografii” Josta Hochuliego sam się nie czyta. Trzeba w niego włożyć nieco wysiłku. Rytm, narzucany przez autora, początkowo wydaje się obcy, ale jest przyswajalny. Po kilku stronicach można poczuć się nawet współtwórcą książki.
Nie chcę okradać czytelników z dziewiczej intymności obcowania z tą książeczką — koniecznie trzeba ją przeczytać! — ponieważ sprawia ono dużą przyjemność. Hochuli przedstawia w niej tradycję na sposób awangardowy, tak, że nawet chcąc podważyć jego twierdzenia, pozostajemy z nim w zgodzie. W podobnym duchu wypowiedział się mój kolega, poligraf, na temat oprawy — Miękka, ale twarda. — Ciekaw jestem, jakie zalety znajdą inni czytelnicy.
Kiedy rok temu padła zapowiedź wydania, zastanawiałem się — oglądając angielską i szwajcarską okładkę — jak Robert Oleś poradzi sobie z jej polską wersją. Czy słowo „w” spadnie do drugiego wiersza, czy też pozostanie razem ze słowem „Detal”? Czy w „typografii” będzie ligatura „fii”, czy nie będzie? Ten projekt został chyba jednak trochę spłaszczony — pozbawiony bauhausowskiego pazura — „w” spadło do kolejnego wiersza, a zamiast ligatury (bądź jej braku) pojawiło się coś pośredniego — ligatura „fi” z dodanym śmiesznym „i”.
Pierwsze polskie wydanie Josta Hochuliego jest nie tylko źródłem porządnej wiedzy o mikrotypografii, ale też świetną podstawą do dyskusji i sporów między praktykami. Jeśli komu wola, niech głośno komentuje.

Informacje i zakupy w d2d.pl

Z szwajcarską perfekcją

Rafał Sylwester Świątek — Fri, 11 Dec 2009 14:17:57 +0000

Za kilka dni ukaże się książka pt. „Detal w typografii”. To kolejna pozycja wydawnictwa d2d.pl z Krakowa o typografii. Autor, Jost Hochuli, pracujący na co dzień w St. Gallen i Zurychu — perfekcyjny, niczym konstruktor szwajcarskich zegarków — zwraca uwagę czytelników na potrzebę dopracowania szczegółów.

Książka jest mała, tania i bardzo ważna. Mam nadzieję dostać ją w ręce w przyszłym tygodniu, wtedy napiszę o niej więcej.

O książce na stronach wydawnictwa

Ile to będzie kosztować?

Rafał Sylwester Świątek — Fri, 17 Jul 2009 18:05:29 +0000

Wczoraj dostałem próbki papieru od nowego dostawcy. W Polsce chyba znany, na Dolnym Śląsku raczej nie — Arctic Paper. Zainteresowała mnie szeroka gama papierów offsetowych Munken — wzorniki w formacie A5, oprawione broszurowo, w każdym pełna gama gramatur z zadrukiem i bez, krótki opis, informacje marketingowe.
Do pakietu dołączono Przewodnik po papierze niepowlekanym. Wiedzy zawsze za mało, więc Arctic zaliczył u mnie dużego plusa. Co w książce?

Pierwsza część — czysto marketingowa — koncentruje się na właściwościach papierów Munken, różne podłoża zadrukowane przykładowymi zdjęciami, różnie obrabianymi, poddane różnym procesom wykończeniowym. Można więc obejrzeć zdjęcia w liniaturze 85, 133 czy 175 lpi, różnicę między rastrem tradycyjnym a stochastycznym, złocenie, lakierowanie, tłoczenie, laminowanie, bigowanie. Każdy przykład w miarę szczegółowo opisany. Kolejne rozdziały: Papier, Reprodukcja i druk, Techniki wykończeniowe są w całości dostępne w serwisie www Arctic Paper. W ostatniej części mamy Słowniczek, a w nim około dwustu haseł z dziedziny poligrafii.
Czy warto tę książeczkę mieć? Oczywiście. Można ją bezpłatnie otrzymać (np. zamawiając telefonicznie) od Arctic Paper, ponadto w serwisie www można zamówić próbki papieru i, co ciekawe, makiety (dostępne kilka rodzajów oprawy), które mogą być pomocne w projektowaniu i planowaniu kosztów.
Załóżmy, że chcemy wydać grubszą publikację. Skład jest prawie gotowy, papier wybrany, wiadomo, jakiego typu będzie oprawa, klient otrzymał wstępną kalkulację na przygotowanie do druku, ale nie do końca wiadomo, ile pochłonie produkcja.
Dostawca papieru często podaje cenę za kilogram, należałoby więc przeliczyć ją na arkusze. Jeśli jest znany dokładny format i gramatura papieru, można skorzystać z serwisu obliczeń firmy Cezex. Należy pamiętać, by do nakładu doliczyć zwyżki — każdy proces, w zależności od nakładu, wymaga kilka–kilkanaście procent dodatkowych arkuszy, przewidzianych do zepsucia. Zwyżki określono kiedyś Polską Normą, ale najlepiej ustalić je z drukarnią.
Cena papieru ustalona, ile za produkcję? Znów można by zapytać w drukarni, ale jeżeli potrzebujemy wiele kalkulacji, zamęczanie pracowników drukarń codziennymi pytaniami o cenę nie jest dobrym pomysłem. Lepiej zapytać raz o algorytm obliczeń i liczyć samodzielnie, ewentualne korekty można przeprowadzić przy składaniu zamówienia. A więc — najczęściej podstawą obliczeń jest nakład brutto (ze zwyżką) i cena za każdy proces proces produkcyjny (np. druk, tłoczenie, wykrawanie, przegniatanie, uszlachetnianie, falcowanie itp.) wyrażona w złotych/groszach za jedną jednostkę nakładu (arkusz, legę, blok, uwaga: w procesach wykończeniowych, jak laminowanie czy lakierowanie bierze się pod uwagę także powierzchnię arkusza). Niekiedy należy doliczyć procesy przygotowawcze (np. diapozytywy, formy drukowe itp.). Drugą metodą jest cena minimalna — stosowana przy mniejszych nakładach.
Bardziej skomplikowane liczenie ma miejsce przy ustalaniu ceny oprawy druków zwartych. Należy tu wziąć pod uwagę nakład, dodatkowe materiały, objętość w arkuszach i wszystkie procesy wchodzące w jej skład. W przypadku twardej oprawy książki będą to np. materiały: papier na wyklejkę, tektura na okładkę, merla, kapitałka, tasiemka; i procesy: falcowanie, zbieranie, szycie, doklejenie wyklejki i merli, zaokrąglenie grzbietu, obcięcie bloku na trójnożu, przyklejenie tasiemki, przygotowanie okładki (połączenie tektury z okleiną), zawieszenie bloku (okładkowanie — tutaj zostaje doklejona górna i dolna kapitałka), pakowanie i ewentualnie ekspedycja.

Dodatkowe informacje
1. Drużyńska Ada (red. wyd. polskiego) Przewodnik po papierze niepowlekanym. Papier, reprodukcja, drukowanie i techniki wykończeniowe, Artic Paper AB 2002, Göteborg;
ISBN 91–974630-7–8, wersja on-line: polska | szwedzka
2. Serwis próbek i makiet Arctic Paper
3. Serwis obliczeń Cezex

„Typografia typowej książki”

Rafał Sylwester Świątek — Tue, 17 Feb 2009 07:30:21 +0000

Książka, którą każdy typograf, pracujący w języku polskim, musi znać. Kiedyś pokazałem ją korektorce. Otworzyła gdzieś pośrodku i zaczęła głośno czytać: „wyrazów z końcówką –ąc…” — skrzywiła się, mówiąc: „Zając?”. Nie jest pozbawiona błędów, mimo to bez końca dodrukowywana i w ciągłej sprzedaży do dzisiaj. Ale czy książka, wydana przez Helion w 2001 roku, może pozostać wiecznie młoda? Nie.
Robert Chwałowski — jej autor — pracuje nad drugą edycją. Mówi, że „jak Bóg da i partia pozwoli” będzie gotowe za pół roku (sam babram się w książkach i wiem, że równie dobrze może być za półtora). Zmiany względem pierwszego wydania — a właściwie poprzedniej wersji — to: poszerzona treść, zilustrowanie każdej zasady przykładem, nowy projekt typograficzny no i (co wynika z powyższych) większa objętość. To już nie broszurka, tylko prawdziwa książka pełną gębą!
Najbardziej mnie cieszy wiadomość, że będzie nowy projekt. Nowy środek, nowa okładka — już nie trzeba będzie tłumaczyć znajomym, że to naprawdę dobra rzecz. Mogę nawet publicznie obiecać, że jeśli okładka będzie porządna, to chętnie książkę kupię.

„Detal w typografii”

Rafał Sylwester Świątek — Fri, 16 Jan 2009 00:01:10 +0000

Wydawnictwo d2d.pl przygotowuje kolejną książkę z dziedziny typografii. Tym razem będzie to „Detal w typografii” Josta Hochuliego.
Prace nad książką rozpoczęto w listopadzie ubiegłego roku, w tej chwili trwa redakcja merytoryczna. Tytuł sugeruje tematykę z zakresu mikrotypografii, jak mówi Robert Oleś — redaktor merytoryczny i wydawca polskiej wersji — największą trudność sprawia bardzo zwięzły styl wypowiedzi autora, posługującego się pojęciami niespotykanymi dotąd w polskiej praktyce typograficznej.
Kiedy polski „Detal w typografii” będzie gotowy? Oprócz redakcji merytorycznej, jeszcze do wykonania red. językowa, korekty i rewizje tłumacza, przygotowanie polskiej wersji fontów, łamanie i druk. Czy uda się na wiosnę? Czekam z niecierpliwością.

Sylwetka autora na stronach d2d.pl.
„Das Detail in der Typografie” (edycja szwajcarska):
Google Book Search | Verlag Niggli AG | mediaforum.
„Detail in Typography” (edycja angielska):
Google Book Search | Hyphen Press.