Typografia po polsku

Ma­ju­skuła, me­diu­skuła, mi­nu­skuła — wer­sa­liki, ka­pi­ta­liki, li­tery tek­stowe… Każdy wie kiedy pisać mi­nu­skułą — za­wsze, z pew­nymi wy­jąt­kami. Użycie liter tek­sto­wych, to naj­bar­dziej na­tu­ralny sposób przed­sta­wienia tekstu. Mi­nu­skuła jest tak po­wszechna, tak opa­trzona i oczy­tana, że chyba naj­czy­tel­niejsza. Zresztą po­silę się na eksperyment.

UŻY­CIE LITER TEK­STO­WYCH, TO NAJ­BAR­DZIEJ NA­TU­RAL­NY SPO­SÓB PRZED­STA­WIENIA TEK­STU. MI­NU­SKUŁA JEST TAK PO­W­SZECH­NA, TAK O­PA­TRZONA I O­CZY­TA­NA, ŻE CHYBA NAJ­CZY­TEL­NIEJ­SZA.

No i jak? A może by tak trochę rozspacjować?

UŻY­CIE LITER TEK­STO­WYCH, TO NAJ­BAR­DZIEJ NA­TU­RAL­NY SPO­SÓB PRZED­STA­WIENIA TEK­STU. MI­NU­SKUŁA JEST TAK PO­W­SZECH­NA, TAK O­PA­TRZONA I O­CZY­TA­NA, ŻE CHYBA NAJ­CZY­TEL­NIEJ­SZA.

Za mało, spró­bo­wałbym jeszcze bardziej.

UŻY­CIE LITER TEK­STO­WYCH, TO NAJ­BAR­DZIEJ NA­TU­RAL­NY SPO­SÓB PRZED­STA­WIENIA TEK­STU. MI­NU­SKUŁA JEST TAK PO­W­SZECH­NA, TAK O­PA­TRZONA I O­CZY­TA­NA, ŻE CHYBA NAJ­CZY­TEL­NIEJ­SZA.

No do­brze. Mamy kilka przy­kładów, wobec któ­rych mo­żemy sami ocenić praw­dzi­wość za­pi­sanej w nich treści. Czy ona jest rze­czy­wi­ście praw­dziwa? Co nieco może roz­świe­tlić teoria boum, ale po­prze­stańmy na tym, że więk­szość pu­bli­ko­wa­nych tek­stów składa się wła­śnie mi­nu­skułą. Wy­jątki od re­guły, czyli użycie wiel­kich liter, opi­suje słownik PWN. I tu za­czy­nają się schody, bo wielka li­tera może być ma­ju­skułą, albo me­diu­skułą. Co wy­brać? Na pod­stawie ja­kich kry­te­riów? Będę kon­ty­nu­ował temat w kolejnym/​kolejnych wpi­sach, a tym­czasem, jeśli kto chce, może przej­rzeć źródła po­dane po­niżej.

Ro­bert Chwa­łowski | ty​po​grafia​.info:
451, czyli ty­po­grafia bez papieru

Nie­dawno od­wie­dziłem pewną firmę, która przy­jęła nazwę od na­zwiska za­ło­ży­ciela. Istotą jej dzia­łal­ności jest bez­po­średni kon­takt z za­możnym klientem, dla­tego wła­ści­ciele za­in­we­sto­wali w bardzo ele­ganckie biuro. Ka­mień, drewno i szkło. I wła­śnie szkło stało się no­śni­kiem kon­tro­wersji.
 Pięknie wy­pia­sko­wany na drzwiach lo­gotyp, ale po­zba­wiony je­dy­nego pol­skiego ak­centu — kre­seczki w li­terze „ó”. Oka­zało się, że ce­lowo, bo „to wersja an­gielska”. Nie bardzo wie­działem jak za­re­agować, więc ogra­ni­czyłem się do „Aha…”, wy­po­wie­dzia­nego z głę­bokim zro­zu­mie­niem.
 Po kilku dniach stwier­dzam jednak, że nie ro­zu­miem. Pró­bo­wałem z Brzę­czysz­czy­kie­wi­czem i z wła­snym na­zwi­skiem. Ni w ząb, po ta­kiej ka­stracji nie wy­chodzi mi wersja an­gielska. Jak by to na­le­żało wy­ma­wiać? W obawie, że nie je­stem wy­star­cza­jąco świa­towy, zwró­ciłem oko na kilka zna­nych brandów: Jäger­me­ister, De­por­tivo La Co­ruña, Ci­troën… I co? Uspo­ko­iłem się.

Jak uzy­skać nie­stan­dar­dowe znaki pod Win­dow­sami? Kla­wia­tury do­star­czone z sys­temem nie dają pro­stego roz­wią­zania. Trzeba po­szukać czegoś in­nego. Dziś test czte­rech układów kla­wia­tury. Dwóch sys­te­mo­wych (Polski ma­szy­nistki i Polski pro­gra­misty) i dwóch in­nych — naj­lep­szych, z ja­kimi pra­co­wałem: Polski Ma­cin­tosh Hen­ryka Jursza i Polski mię­dzy­na­ro­dowy Ar­ka­diusza Ro­biń­skiego.

Kla­wia­tury do po­brania:
Polski Ma­cin­tosh | Polski mię­dzy­na­ro­dowy